Bezpieczeństwo ludzkie a społeczeństwo obywatelskie

Bezpieczeństwo ludzkie to nowa koncepcja służąca zrozumieniu globalnych słabości, której zwolennicy podważają tradycyjne pojęcie bezpieczeństwa narodowego, argumentując, że właściwym przedmiotem bezpieczeństwa powinna być jednostka, a nie państwo. Bezpieczeństwo ludzkie zakłada, że dla stabilności krajowej, regionalnej i globalnej niezbędne jest podejście do bezpieczeństwa skoncentrowane na człowieku. Koncepcja ta wyłoniła się w okresie po zimnej wojnie z multidyscyplinarnego ujęcia bezpieczeństwa, obejmującego szereg dziedzin badawczych, w tym studia nad rozwojem, stosunki międzynarodowe, studia strategiczne oraz prawa człowieka. Raport o rozwoju społecznym z 1994 r. przygotowany przez Program Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju (UNDP) jest uważany za przełomową publikację w dziedzinie bezpieczeństwa ludzkiego, zawierającą tezę, że zapewnienie wszystkim ludziom „wolności od niedostatku' i „wolności od strachu' jest najlepszym sposobem na rozwiązanie problemu globalnego braku bezpieczeństwa. Pojęcie bezpieczeństwa ludzkiego, często przywoływane w różnorodnych dyskusjach dotyczących polityki globalnej oraz w czasopismach naukowych, jest często nauczane na uniwersytetach w ramach studiów z zakresu stosunków międzynarodowych, globalizacji lub praw człowieka.