Choroba afektywna dwubiegunowa u osób starszych aspekty kliniczne i epidemiologiczne

Wraz ze wzrostem odsetka osób starszych w światowej populacji obserwuje się coraz częstsze występowanie zaburzeń psychicznych, które charakteryzują się zarówno dużą częstością występowania, jak i zróżnicowanymi formami przejawiania się, a ich leczenie jest szczególnie trudne, ponieważ często są one powiązane z objawami o podłożu organicznym. Zaburzenie afektywne dwubiegunowe u osób starszych nie stanowi wyjątku od tej reguły, a jego badanie ma szczególne znaczenie fundamentalne i uzasadnia dogłębne zrozumienie zarówno mechanizmów powstawania, jak i mechanizmów terapeutycznych oraz przebiegu tego zaburzenia. Zaburzenie to pozostaje jednak słabo zbadane w geriatrii: kryteria najbardziej uznanych klasyfikacji diagnostycznych nie są bowiem dostosowane do osób starszych, a specyfika choroby związana ze starzeniem się jest często niedoceniana. Właśnie w tej perspektywie przeprowadziliśmy niniejsze badanie, którego celem było określenie cech epidemiologicznych i klinicznych, a także specyfiki terapeutycznej zaburzeń afektywnych dwubiegunowych w populacji osób starszych objętych opieką w oddziale psychiatrycznym oraz dokonanie systematycznego przeglądu różnych kwestii związanych z tym zaburzeniem.