Aniruddha Deokate / RAJNISH AGGARWAL / Sandeep Kumar
Osteointegracja oznacza bezpośrednie, funkcjonalne i strukturalne połączenie między żywą kością a powierzchnią implantu przenoszącą obciążenia. Pojęcie to, wywodzące się z przełomowej definicji Brånemarka z 1969 roku - w której scharakteryzowano je jako bezpośrednie połączenie kości z implantem bez pośredniczących tkanek miękkich - ewoluowało, tak aby obejmować również sukces kliniczny. W 1986 roku Amerykańska Akademia Stomatologii Implantologicznej doprecyzowała tę definicję, kładąc nacisk na mocne, bezbolesne i nieruchome osadzenie materiału alloplastycznego pod obciążeniami funkcjonalnymi. Rozwijając tę koncepcję, Zarb i Albrektsson ustalili, że prawdziwą kliniczną osteointegrację definiuje długotrwała stabilność implantu przy braku bólu, ruchomości lub przejaśnienia okołozębowego na zdjęciu rentgenowskim.